دلم گرفته از این آدما. از آدمایی که آدم و به مسخره میگیرن.

از آدمایی که با من فرق دارن.

من تو دنیای زندگی می کنم که نمی دونم چیه فقط یه چیزی و کردن تو مخم که تو دختری

باید این کار و کنی و اون کارو.

من تو دنیایی زندگی می کنم که مردمش با دنیای من فرق دارن.

تو دنیایی که من و نمی فهمن حتی اونایی که می گن می فهممت.

احساس می کنم خدا دوسم نداره. من و فراموش کرده. دیگه حال و حوصله

نداره به حرفام گوش بده. خشته شده

اما خدا من و ببین

من سپیدم یه بندت خدا خسته شدم

دیگه بریدم

بسه دیگه. تا کی می خوایی اذیتم کنی؟ بس نیس؟ خسته نشدی؟

اون بلا نشستی و خوش حالی؟ از چی شادی؟ از این که شاید ما آدما آدم شیم؟

آخه چرا؟ چرا من؟ باباااااااااااااااااااااااا خدا می شنوی؟

یا داری می گی فریاد نزن ای عاشق؟

خدااااااااااااااااااااا خسته شدم همش تظاهر کنم شادم و غمی ندارم

یه نگاهی به من بنداز ببین من و دارم داغون میشم

دارم دیوونه میشم.

خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

نه نمی شنوی

خدا دوسش دارممممممممممممم

بیش تر از همیشه دوستت دارم گرچه از عاشقی و عشق بیزارم

خدا جوابمو بده جواب این اشکا رو که هرشب میبارن....